Wimpers vallen uit en groeien normaal gesproken gewoon terug, net zoals andere haren op je lichaam. Maar als je merkt dat er meer uitvallen dan normaal, of dat ze niet meer aangroeien, is er vaak een onderliggende reden. Dat kan iets onschuldigs zijn zoals wrijven of make-up, maar soms zit er een medische oorzaak achter.
Hoeveel wimpers vallen er normaal uit?
Wimpers hebben een eigen groeicyclus, die korter is dan die van het hoofdhaar. Een wimper groeit gemiddeld één tot twee maanden, waarna hij in een rustfase gaat en uitvalt. Het is heel normaal om dagelijks één tot vijf wimpers te verliezen. Die plekken vullen zich daarna weer aan met nieuwe haren. Je merkt dit in de meeste gevallen nauwelijks, omdat het proces geleidelijk gaat.
Pas als je duidelijk kale plekken in je wimperrand ziet, je wimpers merkbaar dunner worden of ze niet meer teruggroeien, is er meer aan de hand. Dan is het zinvol om te kijken wat de oorzaak is.
Veelvoorkomende oorzaken van uitvallende wimpers
De meest voor de hand liggende oorzaak is mechanische schade. Stevig wrijven in je ogen, het te hardhandig verwijderen van mascara of het langdurig dragen van nep-wimpers kan wimpers beschadigen of uit de follikel trekken. Dit is ook een reden waarom waterproof mascara met kracht verwijderen af te raden is.
Ook allergische reacties spelen een rol. Mascara, eyeliner of oogcrèmes kunnen irritatie veroorzaken waardoor de ooglidrand ontstoken raakt. Bij een chronisch ontstoken ooglidrand (blefaritis) vallen wimpers regelmatig uit en kunnen ze dunner of krom teruggroeien.
Schildklierproblemen zijn een bekende medische oorzaak. Zowel een te traag werkende als een te actieve schildklier kan haaruitval veroorzaken, inclusief het verlies van wimpers en wenkbrauwen. Andere medische oorzaken zijn:
- Alopecia areata (een auto-immuunziekte waarbij het lichaam haarzakjes aanvalt)
- Chronische stress of langdurige ziekte
- Tekort aan voedingsstoffen, zoals ijzer, zink of biotine
- Chemotherapie
- Bepaalde medicijnen, zoals bloedverdunners of middelen tegen reuma
Trichotillomanie, het onbewust of dwangmatig uittrekken van eigen haren, is een psychologische oorzaak die ook specifiek wimpers kan treffen.
Wanneer naar de dokter?
Vallen er af en toe een paar wimpers uit? Dan hoef je je geen zorgen te maken. Maar ga naar de huisarts of dermatoloog als je een of meer van het volgende herkent:
- Je ziet kale plekken in je wimperrand die niet herstellen
- Het uitvallen gaat samen met roodheid, jeuk of schilfering op de oogleden
- Je verliest ook wenkbrauw- of hoofdhaar
- Je bent moe, koud of zwaarder geworden zonder duidelijke reden (mogelijke schildklierklachten)
Een dermatoloog of huisarts kan een bloedtest aanvragen om schildklierfuncties en tekorten te meten, of de ooglidrand bekijken op blefaritis. Bij alopecia areata zijn er behandelopties zoals corticosteroïdencrème of injecties.
Wat kun je zelf doen als wimpers uitvallen?
Verwijder make-up altijd voorzichtig. Gebruik een milde, olieachtige reinigingsolie of -water en dep zacht, zonder te wrijven. Vermijd waterproof mascara als je merkt dat je wimpers breekbaar zijn. Draag je regelmatig nepwimpers of wimperextensions? Pauzeer dan een tijdje om de follikels te laten herstellen.
Zorg voor voldoende ijzer en zink via je voeding. Peulvruchten, noten, vlees en groene groenten zijn goede bronnen. Een supplement is alleen zinvol als er daadwerkelijk een tekort is aangetoond. Slik het niet zomaar als voorzorgsmaatregel, want te veel ijzer of zink is ook niet goed.
Er zijn ook serumsproducten die beweren wimpergroei te stimuleren. Sommige bevatten prostaglandine-analogen (zoals bimatoprost), een werkzame stof die ook in oogdruppels voor glaucoom zit. Deze kunnen echt helpen, maar kunnen ook bijwerkingen geven zoals verkleuring van de huid rondom het oog. Raadpleeg bij twijfel een dermatoloog voordat je zo’n product gebruikt.
In de meeste gevallen groeien wimpers vanzelf terug als de oorzaak wordt weggenomen. Geduld is daarbij het sleutelwoord: een nieuwe wimper heeft gemiddeld zes tot acht weken nodig om zichtbaar te worden. Is er een medische oorzaak, dan is behandeling van die oorzaak de eerste stap naar herstel.
